Do 28 IV 2004 roku

Początki szkolnictwa podstawowego w Siennicy sięgają końca XVI wieku. W 1559 roku przy kościele powstała szkoła parafialna, całkowicie zależna od władz kościelnych. Rektorem jej był Augustyn Wattius. Nauczyciele oprócz pracy w szkole byli zobowiązani śpiewać w kościele oraz spełniać obowiązki organisty. Uczniowie zaś mieli obowiązek służyć do mszy świętej. Szkoła utrzymywana była z dziesięcin snopowych, czyli świadczeń składanych na rzecz kościoła ze wsi Graniczna oraz opłaty pieniężnej w wysokości 100 groszy z Siennicy i Bestwin.

Szkolnictwo podstawowe przed I wojną światową.

Przed pierwszą wojną światową kształcenie podstawowe w Siennicy odbywało się w dwóch placówkach: w szkole ćwiczeń działającej przy Seminarium Nauczycielskim oraz w szkole początkowej.

Szkoła początkowa posiadała własny drewniany budynek mieszczący izbę lekcyjną oraz pomieszczenia przeznaczone dla nauczyciela. Rok szkolny pokrywał się z pracami w polu i trwał od początku listopada do końca kwietnia. Dzieci w miesiącach letnich zajęte były pasaniem bydła i pracami w polu.

W końcu XIX szkoły elementarne miały służyć masowej rusyfikacji. Głównym zadaniem szkoły według ówczesnego kuratora Apuchtina miała być walka z mowa polską. Na skutek jego starań język rosyjski stał się językiem wykładowym. Sytuacja ta trwała do 1905 roku, kiedy to narastające niezadowolenie z polityki prowadzonej  przez Rosjan doprowadziło do sprzeciwu Polaków. Mieszkańcy Siennicy jako jedni z pierwszych w powiecie mińskim przystąpili do strajku szkolnego.15 lutego 1905 roku do szkoły wkroczyli rodzice z żądaniem wprowadzenia nauki w języku polskim. Po odmowie ze strony nauczyciela spełnienia ich żądania oświadczyli, iż nie będą posyłali swoich dzieci do szkoły i zorganizują tajne nauczanie. Działalność strajkowa Sienniczan przyniosła zmiany. Odwołano nauczyciela. W szkole wprowadzono naukę języka polskiego w wymiarze 2 godzin tygodniowo. Ostatnim nauczycielem szkoły początkowej w czasie niewoli rosyjskiej był Jan Cudny absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Siennicy. W 1913 roku do szkoły uczęszczało 80 dzieci.

Publiczna szkoła powszechna w latach dwudziestolecia międzywojennego.

Od 1 października 1917 roku szkoła została przejęta przez polski rząd jako jednoklasowa szkoła mieszana. Funkcję kierownika szkoły do roku 1930 pełnił Jan Cudny. W pierwszych latach po odzyskaniu przez Polskę niepodległości szkoła pracowała w ciężkich warunkach lokalowych. Zajęcia odbywały się w budynku własnym szkoły oraz w pięciu wynajętych domach. Pięć, z dziewięciu dostępnych sal lekcyjnych, było zbyt małych, by pomieścić liczne klasy. Wiele z nich wymagało remontu. W latach dwudziestych szkoła osiągnęła pełny stopień organizacyjny. W 1922 r. została przekształcona na trzyklasową, rok później na sześcioklasową, zaś w roku 1924 na siedmioklasową. W roku szkolnym 1924/1925 zostały wydane pierwsze świadectwa ukończenia siódmego oddziału. Lata trzydzieste przyniosły zmiany warunków lokalowych szkoły. W 1932 gmina wykupiła sąsiadujący ze szkołą dom mieszkalny. W wyniku dobudowy sali pomiędzy starym budynkiem szkoły a nowozakupionym uzyskano 5 sal lekcyjnych, salę specjalną wykorzystywaną na ćwiczenia cielesne, świetlicę, kancelarię i 2 pokoje z kuchnią dla kierownika szkoły. Przeprowadzone prace remontowe poprawiły warunki pracy uczniów i nauczycieli , jednak daleko było jeszcze do stworzenia warunków normalnych.

W 1937 roku szkoła została przemianowana na szkołę trzeciego stopnia. Był to najwyższy stopień organizacyjny szkolnictwa podstawowego w Polsce.

Zgodnie z Orzeczeniem Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego w Warszawie z dn. 27 stycznia 1937 roku:

I.”W Siennicy gm. Siennica w pow. mińsko- mazowieckim organizuje się siedmioklasowa publiczna szkoła powszechna, do której obwodu włączone zostaną Siennica-osada, Siennica-folwark, Siennica Poduchowna, Stara Siennica, Wola Siennicka, Kolonia Latowicka, Rzemieślniki, Kajtówka, Stara Wieś, Gągolina, Nowodwór, Bestwiny, Nowe Bestwiny, Mrozik, Wojciechówka, Laski i Stawki (Krzywickie).

II. W myśl postanowień ustaw z dn. 17 lutego 1922 r. o zakładaniu i utrzymywaniu oraz o budowie publicznych szkół powszechnych gmina Siennica obowiązana jest dostarczyć szkole odpowiedniego pomieszczenia, ewentualnie wznieść budynki szkolne, mieszkalne i gospodarcze, zaopatrzyć szkołę w całkowite urządzenie wewnętrzne oraz pokrywać przypadające na nią z ustawy koszty utrzymywania powyższej szkoły.”

Bronisław Kozik, który został kierownikiem szkoły w roku 1931, podjął działania w celu budowy nowoczesnego gmachu szkolnego. W wyniku starań nauczycieli i mieszkańców Siennicy w maju 1937 roku komitet budowy rozpoczął prace budowlane. Zakończenie robót wykończeniowych uniemożliwił jednak wybuch II wojny światowej. Do września 1939 roku został wykończony parter i pierwsze piętro nie udało się oddać do użytku drugiego piętra. Zagospodarowano 12 sal lekcyjnych, bibliotekę uczniowską z 3856 książkami i nauczycielską z 3757, salę gimnastyczną, świetlicę, stołówkę i szatnię.

Organizacja publicznej szkoły powszechnej w Siennicy w dwudziestoleciu międzywojennym.

 

Nauczyciele szkoły podstawowej w Siennicy w latach 1917 – 1939

 

Szkoła powszechna w latach II wojny światowej.

 

13 września 1939 roku na skutek bombardowania Siennicy spłonął drewniany budynek szkoły. Nowy gmach został zajęty przez Żydów, którzy stracili swe domy. Nauczanie zostało wznowione 9 stycznia 1940 roku w budynku poklasztornym. Do własnego gmachu uczniowie powrócili w październiku 1940 roku. Nauka trwała jednak tylko do grudnia, ponieważ budynek został zajęty przez wojska niemieckie. Uczniowie i nauczyciele byli zmuszeni prowadzić działalność szkolną w wynajętych budynkach.

W latach okupacji w szkole powszechnej pobierało naukę 400- 500 uczniów. Zajęcia odbywały się 2-3 razy w tygodniu i trwały 3-4 godziny. Władze okupacyjne zabrały dotychczasowe programy nauczania, pomoce naukowe, mapy, podręczniki. Wydały natomiast nowy program, usuwając z niego historię, geografię, historię literatury polskiej. Wprowadziły do nauczania języka polskiego „Ster”, nakazując tylko ćwiczenia w czytaniu, pisaniu i mówieniu. Wielu nauczycieli, którzy prowadzili lekcje w czasie okupacji wzbogacało niemieckie programy o nawiązania do historii Polski, polskiej literatury. Organizowane były również komplety tajnego nauczania. W okresie okupacji kierownikiem szkoły do dnia 17 września 1940 roku był Bronisław Kozik, następnie Mieczysław Zambrzycki. Wraz z nimi w szkole powszechnej pracowało ośmiu nauczycieli: Brzozowska Julia, Kozikowa Wanda, Kalinowski Stanisław, Królak Feliks, Skorupska Stanisława, Tomczukowa Janina oraz Zambrzycka Genowefa i Kalinowska Janina przez pierwszy rok okupacji. W następnych latach do grona nauczycieli dołączyli Bielińska Józefa i Strużyk Ludwik.

Dzieje szkoły podstawowej w latach 1944- 2004.

 

Po zakończeniu działań wojennych rozpoczęcie nowego roku szkolnego odbyło się 21 września 1944. W miesiącach letnich w szkole stacjonowały wojska radzieckie. Funkcję kierownika objął Bronisław Kozik. Szkoła podstawowa w Siennicy pełniła rolę szkoły zbiorczej i w roku szkolnym 1944/45 przyjęła 441 uczniów. Pierwsze lata powojenne obfitowały w wiele trudności. W odzyskanym gmachu szkolnym nauczyciele i uczniowie otrzymali do użytku tylko pierwsze piętro, ponieważ parter pełnił funkcję magazynu zboża kontyngentowego, zaś drugie piętro zajęte było przez wojsko. Do grudnia 1945 roku budynek szkoły powszechnej służył również klasom gimnazjum, których placówka wymagała generalnego remontu. Pracę w szkole utrudniał także brak pomocy naukowych, podręczników uczniowskich, mebli. Remont budynku został przeprowadzony z pieniędzy pozyskiwanych z organizowanych loterii, z wpisowego od uczniów, a także z budżetu gminnego.

Kolejne lata przynosiły poprawę życia szkolnego. W roku 1946 szkoła dysponowała dostateczną ilością sal lekcyjnych, sprzętów szkolnych i pełną obsadą nauczycieli. Klasy Ib i IIb rozpoczęły naukę w budynku miejscowego liceum pełniąc funkcję ćwiczeniową dla uczącej się tam młodzieży. Z roku na rok przybywało książek do biblioteki, pomocy naukowych do sal. W szkole organizowane było dożywianie. Szkoła posiadała boisko oraz ogród szkolny. Organizowane były wycieczki. W roku szkolnym 1949/50 szkoła została zelektryfikowana oraz zainstalowano radio. W latach 1950-1955 w szkole zwiększyła się liczba uczniów na skutek utworzenia w Siennicy Państwowego Domu Dziecka. Wychowankowie tejże placówki w liczbie 82 zostali skierowani na naukę do szkoły podstawowej. Nauczyciele starali się zespolić wychowanków domu dziecka z młodzieżą wiejską. Organizowane były wycieczki i kółka przedmiotowe, które miały rozwijać zainteresowania, a przede wszystkim otoczyć opieką uczniów mających braki w nauce. Młodzież mogła również czynnie uczestniczyć w życiu szkolnym poprzez organizacje uczniowskie między innymi w Harcerstwie, Szkolnej Kasie Oszczędności, Samorządzie Uczniowskim, Polskim Czerwonym Krzyżu. Społeczność szkolna organizowała liczne uroczystości np. ku czci A. Mickiewicza i F. Chopina, konkursy czytelnicze, gazetki szkolne. W roku 1955 nastąpiła zmiana w organizacji szkoły. Zlikwidowano w Siennicy Dom Dziecka. Siedemdziesięcioro dzieci z klas I-III zostaje przeniesionych do szkoły ćwiczeń utworzonej przy miejscowym liceum pedagogicznym. Jednak już w roku 1957 klasy I-III zostały wyparte przez internat z budynku poklasztornego i powróciły do szkoły podstawowej pełniąc nadal funkcję szkoły ćwiczeń. Kierownikiem ćwiczeniówki była Bronisława Radzikowska. Funkcję tę pełniła do czerwca 1961 roku. Od września obie placówki zostały połączone. Siedmioklasowa szkoła podstawowa pełniła funkcje ćwiczeniowe dla uczniów liceum do roku 1969. Kadra nauczycielska w każdym roku szkolnym wkładała duży wysiłek we wdrażanie uczniów do aktywnego uczestnictwa w życiu szkolnym. W tym celu tworzyła koła zainteresowań: muzyczne, recytatorskie, dramatyczne i techniczne. Dodatkowa działalność uczniów widoczna była w organizacji uroczystości szkolnych i państwowych. Nauczyciele również pamiętali o zadaniach wychowawczych. Na uwagę zasługuje praca uczniów przy porządkowaniu grobów bohaterów walk o Polskę, a także składanie kwiatów w dniu Święta Zmarłych. Na początku lat sześćdziesiątych przy szkole podstawowej był zorganizowany Kurs Wieczorowy dla pracujących. W roku szkolnym 1966/67 szkoła z siedmioklasowej stała się ośmioklasową. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych do szkoły w Siennicy uczęszczały dzieci z klas starszych z Pogorzeli, Zglechowa, Starogrodu i Łękawicy wskutek obniżenia stopnia organizacyjnego tychże placówek. Celem polepszenia warunków pracy w szkole została przeprowadzona modernizacja budynku. W roku szkolnym 1974/75 doprowadzono wodę, założono centralne ogrzewanie i wybudowano kotłownię. W następnym roku wykonano w szkole kanalizację. Zorganizowano świetlicę i kuchnię. W latach 1988-1989 trwała rozbudowa gmachu szkoły. Na parterze powstał obszerny blok żywieniowy. Pierwsze piętro wzbogaciło się o pracownię nauczania początkowego i nauczania przedszkolnego. Na drugim piętrze powstały dwie pracownie: muzyczna i historyczna. Po 1989 roku w kraju następowały zmiany i przeobrażenia głównie w sposobie gospodarowania, finansowania i zarządzania. W 1991 roku został przeprowadzony pierwszy konkurs na stanowisko dyrektora szkoły. Z dniem 1 września stanowisko dyrektora objął Jerzy Zawadka. Lata dziewięćdziesiąte obfitowały w liczne sukcesy sportowe oraz w wysokie lokaty w konkursach przedmiotowych. Uczniowie swe zainteresowania mogli rozwijać w działającej w szkole 51 Drużynie Harcerzy Starszych i Młodszych. W latach 1999/2000 i 2000/2001 stworzono oddziały gimnazjalne. 17 września 2001 r. została rozpoczęta długo oczekiwana budowa hali sportowej. A wcześniej nastąpiła modernizacja centralnego ogrzewania w szkole. W roku szkolnym 2002/2004 szkoła z wielkim sukcesem uczestniczyła w akcji „Szkoła z klasą” organizowanej przez „Gazetę Wyborczą”, portal Gazeta.pl i Centrum Edukacji Obywatelskiej oraz pod patronatem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. Niezwykle ważną datą w historii siennickiej szkoły podstawowej pozostanie 28 kwietnia 2004 roku. W tym dniu odbyła się uroczystość z okazji otwarcia hali sportowej, nadania szkole imienia Henryka Sienkiewicza oraz ufundowania sztandaru.

Dyrektorzy i kierownicy szkoły:

 

1940- 1944 – Mieczysław Zambrzycki

1944- 1964 – Bronisław Kozik

1964- 1973 – Kazimierz Gielo

1973- 1991 – Stanisław Bębnowicz

1991- 1995 – Jerzy Zawadka

1995- 2001– Jan Michalik

2001 do dziś – Elżbieta Goździk

KALENDARIUM

 

1937 – 1938 – trwała budowa nowego gmachu szkoły podstawowej w Siennicy

13 września 1939 – został spalony drewniany budynek szkoły

1939 – 1940 – w nowym gmachu przebywali Żydzi

1940 – 1944 – w budynku szkolnym kwaterowali żołnierze niemieccy

latem 1944 – w szkole stacjonowało wojsko radzieckie

1940 – 1944 – nauczanie odbywało się w prywatnych domach

21 września 1944 – nauczyciele i uczniowie rozpoczęli nowy rok szkolny w odzyskanym budynku

1949- 1950 – szkoła została zelektryfikowana i zainstalowano radio

1966 – powstała ośmioklasowa szkoła podstawowa

1973 – Szkoła Podstawowa w Siennicy stała się Zbiorczą Szkołą Gminną

1974 – 1976 – została przeprowadzona modernizacja budynku- doprowadzono wodę, kanalizacja, założono centralne ogrzewania, wybudowano kotłownię, zorganizowano świetlicę i dożywianie

1977 – 1978 – został wybudowany stadion

1988 – 1989 – trwała rozbudowa gmachu szkolnego

latem 2001 – nastąpiła modernizacja centralnego ogrzewania

17 września 2001 – została rozpoczęta budowa hali sportowej

28 kwietnia 2004 – odbyła się uroczystość z okazji otwarcia hali sportowej, nadania szkole imienia Henryka Sienkiewicza oraz ufundowania sztandaru